ครั้งหนึ่ง…เราเคยรักกัน

ถ้ามีใครไม่มีพื้นของซีรี่ย์เรื่องนี้   บอกกล่าวไว้ว่า หลายปีที่แล้ว  “เป็นต่อ(ชาคริต”)  เคยเป็นแฟนกับ  “ทิพย์(มยุริญ)”  อยู่หลายปี  เป็นต่อไม่สามารถหยุดความเจ้าชู้ของตัวเองได้  จึงเลือกที่จะบอกเลิกทิพย์ไป  ในมุมของผู้ชายที่ยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้ชายห่วยๆ  แล้วเคารพความสวยงามของผู้หญิงอีกคนเกินกว่าจะให้เขาเสียน้ำตาไปมากกว่านั้น  ทั้งที่ลึกๆ คนทั้งสองคนนี้ยังรักกันและหวังดีต่อกันตลอดมา

ที่เอาเรื่องนี้มาเขียน  มาเอ่ยกล่าวนั้นเพราะ  ส่วนตัวประทับใจกับตอนนี้มากๆ  แล้ววันนี้ได้ไปร่ำเบียร์กับจารย์ดล  ซึ่งนั่นก็ไม่แตกต่างกัน  จารย์เล่าว่าได้นั่งดูตอนนี้บนรถทัวร์  แล้วเสียอาการอย่างหนัก  ทำเอาไอ้คนทำงานกับอารมณ์อย่างผมรู้สึกดีขึ้นมาทีเดียว  คนโลจิกอย่างจารย์ก็เซได้ด้วยแอ๊คติ้งที่ขอบอกว่าสุดยอด  ยังถามจารย์เลยว่า

“นี่  ขนาดในรถทัวร์นะจารย์  ถ้าดูคนเดียวเล่า” ก็หัวเราะกันไปอย่างเข้าอกเข้าใจ

เชื่อไหมว่าขณะที่นั่งคุยกันถึงแต่ละฉากนั้น  ยังทำเอาผมขนลุกได้เลย

—-“ครั้งหนึ่ง  เราเคยรักกัน”—– ผมคิดถึงประโยคนี้ตลอดเวลาที่ขับรถไปหาจารย์ดล

มันหลากรสชาติหลากความรู้สึกเหลือเกิน   มัน…..มัน….กินเข้าไปถึงกระดูกของอารมณ์   เหมือนจะเจ็บเหมือนจะสุข   สุดท้ายคล้ายกับว่ามันไม่เหมือนอะไรเลย  อาจจะเพราะว่า มันเป็น ทั้ง “ครั้งหนึ่ง” ที่ไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแล้ว

เป็นเพราะว่าคำว่า “เรา” นั้นสะท้อนลึกลงในความผูกพัน

เป็นเพราะว่า มัน ”เคย” ซึ่งก็จะเกิดอีกได้ไม่ง่ายนัก หรือแทบจะเป็นไปไม่ได้

และเพราะว่าคำว่า “รักกัน” นั้นไม่อาจบรรยาย

หรือเพราะว่ามันมีเรื่องราวอารมณ์บางอย่างที่ดิ่งค้างอยู่ข้างในมาโดยตลอด  แล้วประโยคนี้ วันนี้  มันตีตะกอนที่ทิ้งนองให้ฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง

มันทำให้นึกถึงสัมผัสของความห่วงใยในอดีตที่ผ่านมา  สัมผัสของเยื่อใยหวังดีที่เคยได้รับ  สัมผัสของวันเวลาแห่งรอยยิ้มภายใน

เข็มนาฬิกาบนโลกสอนเราว่า มันไม่เคยมี “ครั้งหนึ่ง” หรอก

หากจะมี “ครั้งหนึ่ง” นั้นต้องสร้างด้วยเข็มความทรงจำของเราเอง….

—-“ครั้งหนึ่ง  เราเคยรักกัน”—–

—-“ครั้งหนึ่ง  เราเคยรักกัน”—–

Advertisement