รักออกแบบไม่ได้

หลังจากดูดีวีดี “รัก-ออกแบบไม่ได้” หรือ “O-Negative” จบ  น้ำตาซึมเหมือนครั้งที่แล้ว  ครั้งที่ดูในโรง ปี ๒๕๔๑

ครั้งนั้นออกจากโรงด้วยความรู้สึกที่แปลกๆ  วูบๆไหวๆในอก  ทั้งที่เป็นเรื่องราวของกลุ่มเพื่อนๆมัณนฯ ศิลปากร  ตัวเองก็ไม่ได้ร่ำเรียนที่นั่น  ไม่ได้ใช้ชีวิตที่นั่น  แวะไปกินเหล้ากับเพื่อนฝูงบ้าง  เยี่ยมเยียนเพื่อนฝูงตามสตูฯบ้าง  ก็ไม่ได้มากมายอะไร  แต่กลับรู้สึกคิดถึงศิลปากร  คิดถึงราวกับเคยอยู่ที่นั่น

ครั้งแรกที่ได้เหยียบเข้าไปในรั้วศิลปากร ตอนม.๕  พี่สาวของเพื่อนเรียนอยู่ที่คณะถาปัด  แวะเข้าไปหา

เดินผ่านสวนแก้ว  สายตาสอดส่าย  ผู้คน ตึกอาคาร  เรื่องราว วิถี  วาบนั้นรู้สึกลึกๆทันที  รู้สึกจนต้องเอ่ยปากกับเพื่อนข้างๆ

“นี่มหาลัยในฝันกูเลย  โคตรชอบเลยว่ะ”

ความประทับใจนั้นฝังตัวเนิ่นนาน  มีความสุขทุกครั้งที่ได้เข้าไปที่นั่น  และได้นึกถึง

น่าตลกดีที่ชื่นชอบขนาดนั้น  แต่กลับมาอยู่อีกสถาบันหนึ่งซึ่งแทบจะเรียกได้ว่ามีวิถีที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

เสียดายที่รู้จักศิลปากรท่าช้างช้าเกินไป  ไม่เช่นนั้นเส้นทางชีวิตก็คงจะวกวนไปอีกแบบ

ตอนออกจากโรงคราวนั้น ก็บอกกับคนข้างตัวขณะนั้นว่า  คิดถึงศิลปากร  ขอยังไม่กลับบ้านนะ

หลังจากที่แยกย้ายกัน  ในใจยังพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกที่ยากอธิบาย  สุดท้ายเลือกพำนักตัวที่ร้านบ้านไม้เขียว  สั่งเบียร์สิงห์มารำลึกความรู้สึกตัวเอง  พูดคุยกับตัวเองอยู่พักใหญ่  จนพอเริ่มสงบถึงได้กลับบ้าน

เป็นความทรงจำพิเศษๆที่มีกับภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง  เมื่อพบเป็นดีวีดีจึงไม่รีรอที่จะเก็บความทรงจำนั้นไว้  ความทรงจำ…เพื่อนที่ดีของเรา

O-negative_handbill

ความรู้สึกที่เพื่อนแต่ละคนเสียสละเพื่อเพื่อน  แม้สุดท้ายกลุ่มที่รักกันมานานต้องแยกต้องแตกกันไป  แต่นั่นเพราะทุกคนเลือกทางเดินใหม่เพื่อเพื่อน

ตัวเอกแต่ละตัวเป็นตัวแทนของ ” ดิน น้ำ ลม ไฟ”

หนังจบลงที่

“ใช่สินะ  ความรักออกแบบไม่ได้   ความรักมันออกแบบตัวมันเอง   แต่เราออกแบบการให้แก่กันได้”

ตอนฟังในหนังก็ไม่ได้รู้สึกคมบาดลึกอะไร  แต่พอคิดตามช้าๆแล้ว กลับทำให้รู้สึกดี  อิ่มๆอยู่ข้างใน

แค่เธอรักฉัน เพลงเพราะๆจากหนัง  เสียงของ ทาทา ยัง

“รัก-ออกแบบไม่ได้” กับ “รักสามเศร้า” เป็นญาติกันอย่างแน่นอน  มีความสัมพันธ์กันอย่างที่รู้สึกได้แน่ชัด   และมากมายทีเดียว

ต่างก็เป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ผมรู้สึกมีอาการเมื่อดูจบทั้งสองเรื่อง 

“รักสามเศร้า” นั่น  เมื่อออกจากโรงมาซักสองชั่วโมงก็มีอันต้องวนรถกลับไปเข้าโรงดูอีกรอบ…  เพื่อดับความรู้สึกที่กระพืออยู่ข้างใน

raksamsao

เมื่อดีวีดีมาอยู่ในมือ ก็ดูไปแล้วอีกรอบ  การเดินทางของหนังสองเรื่องห่างกัน ๑๐ ปี  เติบโต ตัดทอน ดัดแปลง  โยกย้าย  เพิ่มเติม  ปราณีตมากครับ

ท่าทางความรู้สึกที่มีต่อ มหาลัยศิลปากร ท่าช้าง   จะเป็นเรื่องยากอธิบาย

หลายๆความรู้สึกก็ออกแบบไม่ได้เนาะ…

About these ads